Η προσβασιμότητα δεν αποτελεί επιλογή. Δεν αποτελεί ζήτημα καλής πρόθεσης. Δεν αποτελεί ένα ακόμη έργο που μπορεί να μετατίθεται επ’ αόριστον.
Αποτελεί δικαίωμα.
Και η διασφάλισή του αποτελεί υποχρέωση κάθε σύγχρονης δημοτικής αρχής.
Με ιδιαίτερη θλίψη, αλλά και έντονο προβληματισμό, διαπιστώνουμε ότι η Καστοριά εξακολουθεί να απέχει σημαντικά από το να χαρακτηριστεί μια πραγματικά φιλική και προσβάσιμη πόλη για τα Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ).
Μετά από περισσότερα από επτά χρόνια διοίκησης της σημερινής Δημοτικής Αρχής, δεν έχει παρουσιαστεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο παρεμβάσεων για την απρόσκοπτη μετακίνηση και την ανεξάρτητη διαβίωση των συμπολιτών μας με αναπηρία.
Οι περιορισμένες παρεμβάσεις σε ορισμένα κεντρικά ή τουριστικά σημεία της πόλης δεν μπορούν να δημιουργήσουν την εικόνα μιας προσβάσιμης Καστοριάς, όταν η καθημερινότητα στις γειτονιές και στις συνοικίες παραμένει δύσκολη, πολλές φορές επικίνδυνη και αποκλειστική για τα άτομα με αναπηρία.
Στο Νταηλάκι, στη Γράμμου, στην Καλλιθέα, στη Μητροπόλεως και σε πολλές ακόμη περιοχές, η πραγματικότητα είναι αδιάψευστη:
- Πεζοδρόμια κατεστραμμένα και μη ασφαλή.
- Ξεκολλημένες και φθαρμένες πλάκες.
- Απουσία οδηγών όδευσης τυφλών.
- Έλλειψη κατάλληλων ραμπών.
- Σημεία όπου η διέλευση αναπηρικού αμαξιδίου είναι πρακτικά αδύνατη.
Για έναν άνθρωπο χωρίς κινητικό περιορισμό, ένα τέτοιο εμπόδιο μπορεί να είναι απλώς μια μικρή ενόχληση. Για έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο ή αντιμετωπίζει προβλήματα όρασης, μπορεί να σημαίνει αποκλεισμό. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Κέντρου Ημερήσιας Φροντίδας ΑμεΑ στην είσοδο της πόλης.
Σε ένα σημείο όπου καθημερινά μετακινούνται άτομα που ανήκουν σε μια ιδιαίτερα ευάλωτη κοινωνική ομάδα, η πρόσβαση παραμένει προβληματική και η διάσχιση του δρόμου αποτελεί μια καθημερινή δοκιμασία. Πρόκειται για δρόμο με αυξημένη κυκλοφορία, όπου συχνά αναπτύσσονται υψηλές ταχύτητες, ενώ η υπάρχουσα σήμανση δεν επαρκεί για να εξασφαλίσει την απαιτούμενη προστασία.
Και τίθενται εύλογα ερωτήματα:
Γιατί δεν έχει κατασκευαστεί μέχρι σήμερα εγκάρσια υπερυψωμένη λωρίδα μπροστά από το Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας ΑμεΑ;
Γιατί δεν έχουν εγκατασταθεί φωτεινές πινακίδες προειδοποίησης, αναλάμποντες σηματοδότες ή άλλα σύγχρονα μέτρα ασφάλειας;
Γιατί μια τόσο αυτονόητη παρέμβαση παραμένει επί χρόνια στις καλένδες;
Η υποχρέωση των δημόσιων αρχών να εξασφαλίζουν την προσβασιμότητα απορρέει τόσο από το εθνικό θεσμικό πλαίσιο όσο και από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες, την οποία η χώρα μας έχει κυρώσει. Η ισότιμη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνική ζωή δεν είναι ζήτημα ευαισθησίας ή φιλανθρωπίας. Είναι ζήτημα δικαιοσύνης, ισονομίας και σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Μια πραγματικά σύγχρονη πόλη δεν είναι εκείνη που διαθέτει μόνο όμορφα σημεία για φωτογραφίες. Είναι εκείνη όπου ένας πολίτης με αναπηρία μπορεί να βγει από το σπίτι του χωρίς φόβο.
Να μετακινηθεί χωρίς εμπόδια.
Να έχει πρόσβαση στις υπηρεσίες, στα καταστήματα, στους δημόσιους χώρους.
Να ζει ως ισότιμο μέλος της κοινωνίας.
Η Καστοριά δεν είναι μόνο ένας ή δύο κεντρικοί δρόμοι.
Είναι οι γειτονιές της.
Είναι οι συνοικίες της.
Είναι όλοι οι πολίτες της.
Καλούμε τη Δημοτική Αρχή να εγκαταλείψει την πολιτική της επικοινωνιακής προβολής και να στρέψει την προσοχή της στα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας. Οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλες παρουσιάσεις και πανηγυρικές αναφορές σε έργα που σχεδιάστηκαν, χρηματοδοτήθηκαν ή δρομολογήθηκαν από προηγούμενες δημοτικές διοικήσεις.
Χρειάζονται λύσεις.
Χρειάζονται παρεμβάσεις.
Χρειάζονται μια πόλη που να σέβεται όλους τους ανθρώπους της.
Η προσβασιμότητα δεν είναι πολυτέλεια.
Δεν είναι επιλογή.
Δεν είναι σύνθημα.
Είναι δικαίωμα.
Και η Καστοριά οφείλει να το κάνει πράξη.
