Παρόλο που ο ρόλος της αντιπολίτευσης στους ΟΤΑ είναι θεσμικά κατοχυρωμένος, να ασκεί εποικοδομητική κριτική και να προτείνει εναλλακτικές στο έργο της συμπολίτευσης, εν τούτοις, τα τελευταία χρόνια, αυτός ο ρόλος έχει αποδυναμωθεί αισθητά και τείνει να γίνει απολύτως διακοσμητικός στις αίθουσες των Περιφερειακών και Δημοτικών Συμβουλίων.
Είτε λόγω των θεσμικών παρεμβάσεων από την κεντρική κυβέρνηση υπέρ των πλειοψηφιών για «συναλλακτικούς» λόγους. Είτε από την απροθυμία των αιρετών που δεν κατέλαβαν την εξουσία, να συνεχίσουν να προσφέρουν αφιλοκερδώς από την θέση που τους κατέταξε η ψήφος των συμπολιτών τους.
Διότι, κακά τα ψέματα, κανένας από αυτούς που διατυμπανίζουν προεκλογικά ότι το μόνο κίνητρο είναι η «ανιδιοτελής προσφορά» για τον τόπο του, δεν είναι διατεθειμένος και μετεκλογικά, χωρίς κάποιο έμμισθο αξίωμα, να παριστάνει τον «καλό Σαμαρείτη»!
Αυτό σε συνδυασμό και με την ανεργία που μαστίζει τον τόπο μας, δημιούργησε μια νέα «επαγγελματική» τάξη – αυτή των λεγόμενων «δημοσωτήρων» – οι οποίοι προσφέρονται μεν να… σώσουν(;) τον Δήμο ή την Περιφέρεια αλλά αφού πρώτα «εξασφαλίσουν» τον εαυτό τους…
Παράλληλα η απουσία της αντιπολίτευσης από τον θεσμικό της ρόλο, συχνά πυροδοτεί φαινόμενα αλαζονείας και οίησης στις πλειοψηφίες οι οποίες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να επιβάλλουν πολιτικές πρακτικές αντίθετες με τα συμφέροντα του Δήμου και των δημοτών!
Χωρίς να λογοδοτούν σε κανένα εντός και εκτός των Δημοτικών και Περιφερειακών Συμβουλίων.
Τελευταία, μάλιστα, παρατηρούνται και φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό των αντιπολιτευτικών ομάδων, από δημοτικούς συμβούλους οι οποίοι δεν αποδέχονται τον ρόλο που τους ανέθεσε ο λαός με την ψήφο του και επιχειρούν να ρίξουν γέφυρες προς τις πλειοψηφίες, βάζοντας υποθήκες για πιθανή μεταγραφή τους στο αντίπαλο ψηφοδέλτιο ως υποψήφιοι των επόμενων εκλογών!
Αλλά μέχρι να συμβεί αυτό, η αντιπολίτευση θα φυλλοροεί συνεχώς έως ότου να συρρικνωθεί τελείως…
