Κάποτε οι άνθρωποι μιλούσαν αφού πρώτα άκουγαν. Σήμερα μιλούν για να μην ακουστεί κανείς άλλος. Το διαδίκτυο έδωσε σε όλους μια φωνή. Αυτό, θεωρητικά, ήταν κάτι όμορφο, ο καθένας μπορούσε να εκφραστεί, να μοιραστεί εμπειρίες, να επικοινωνήσει και να
συμμετάσχει σε συζητήσεις χωρίς να χρειάζεται κάποια «έγκριση».
Της Ελένης Κωστοπούλου
Όμως κάπου στην πορεία, η ελευθερία της έκφρασης μπλέχτηκε με την ανάγκη για διαρκή
σχολιασμό. Πλέον όλοι έχουν άποψη για τα πάντα. Για την πολιτική, την τέχνη, τις σχέσεις, την ψυχολογία, τα κοινωνικά ζητήματα, ακόμα και για τις ζωές ανθρώπων που δεν γνωρίζουν καθόλου. Και το χειρότερο δεν είναι ότι εκφράζουν γνώμη, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τη χρησιμοποιούν: με ειρωνεία, θυμό, απαξίωση και μια περίεργη βεβαιότητα ότι
κατέχουν την απόλυτη αλήθεια.
Τα social media δεν ευνόησαν τον διάλογο, ευνόησαν την αντίδραση. Δεν σε ανταμείβουν όταν σκέφτεσαι, αλλά όταν απαντάς γρήγορα, έντονα και ισοπεδωτικά.
Όταν γράφεις κάτι που θα προκαλέσει οργή ή αντιπαράθεση. Η ψυχραιμία, βλέπετε, δεν γίνεται viral. Η υπερβολή γίνεται.
Έτσι δημιουργήθηκε μια ολόκληρη κουλτούρα ανθρώπων που σχολιάζουν πριν καταλάβουν.
Που κρίνουν χωρίς γνώση και επιτίθενται χωρίς λόγο. Άνθρωποι που πίσω από μια οθόνη νιώθουν ειδικοί για τα πάντα και δικα στές των πάντων.
Και κάπου εκεί χάθηκε κάτι πολύ βασικό: η ικανότητα να ακούμε.
Οι περισσότεροι σήμερα δεν διαβάζουν για να κατανοήσουν, διαβάζουν για να απαντήσουν. Δεν ακούν για να μάθουν κάτι διαφορετικό, αλλά μόνο μέχρι να έρθει η σειρά τους να μιλήσουν. Η συζήτηση έχει μετατραπεί σε διαγωνισμό επικράτησης. Δεν έχει σημασία ποιος έχει δίκιο, αλλά ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά.
Γι’ αυτό υπάρχει τόση ένταση παντού. Τόση χολή και επιθετικότητα.
Γιατί το internet έδωσε σε όλους χώρο να εκτονώνουν θυμό, ανασφάλεια και απογοήτευση
χωρίς συνέπειες. Είναι εύκολο να γίνεις σκληρός όταν δεν κοιτάς τον άλλον στα μάτια. Εύκολο να ειρωνευτείς, να μειώσεις ή να ακυρώσεις έναν άνθρωπο όταν τον βλέπεις σαν ψηφιακό προφίλ και όχι σαν πραγματική παρουσία.
Τελικά, μέσα σε όλον αυτόν τον θόρυβο, χάθηκε η ουσία της επικοινωνίας. Δεν προσπαθούμε να συνδεθούμε, προσπαθούμε να επικρατήσουμε. Δεν θέλουμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον, θέλουμε να αποδείξουμε ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα.
Η μόνη αντίσταση σε αυτόν τον ψηφιακό εθισμό της κραυγής είναι η
επιστροφή σε μια ξεχασμένη αρετή: τη συνειδητή παύση. Όχι για να απομονωθούμε, αλλά
για να θυμηθούμε το πιο βασικό: ότι πίσω από κάθε προφίλ, πίσω από κάθε ανάρτηση που μας εξοργίζει, υπάρχει ένας πραγματικός άνθρωπος.
Με τις δικές του πληγές, ανασφάλειες και ανάγκες. Αν αρχίσουμε να επιλέγουμε τη σιωπή
έναντι της εύκολης επί θεσης, θα καταφέρουμε να κοιτάξουμε ξανά τον απέναντι στα μάτια. Όχι ως αντίπαλο που πρέπει να ισοπεδωθεί, αλλά ως μια παρουσία που οφείλουμε, αν μη τι άλλο, να σεβαστούμε.
Ίσως, το μεγαλύτερο πρόβλημα του internet να μην είναι ότι όλοι απέκτησαν φωνή. Ίσως το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν έμαθε πώς να τη χρησιμοποιεί
Το άρθρο αυτό αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του kastorianiestia.gr. Απαγορεύεται η αντιγραφή του άρθρου από ανώνυμες σελίδες Μέσων Κοινονικής Δικτύωσης. Επιτρέπεται μόνο η κοινοποίηση της ανάρτησης
