Τα ευρήματα δείχνουν πως δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο εμπορικό πλοίο, αλλά πιθανότατα ανήκε σε εκπρόσωπο της βυζαντινής ελίτ
Ένα βυζαντινό πλοίο που βυθίστηκε στα ανοικτά των ακτών της Κροατίας, στο οποίο οι αρχαιολόγοι βρήκαν περισσότερα από 600 γραμμάρια χρυσού, θα μπορούσε να μεταφέρει έναν υψηλόβαθμο επιβάτη.
Οι ερευνητές κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα μετά την ολοκλήρωση πολλών ετών υποβρύχιων ανασκαφών ενός πλοίου των αιώνων VII-VIII κοντά στο νησί Mljet, αναφέρει το Reuters.
Ειδικοί από το Κροατικό Ινστιτούτο για τη Διατήρηση της Φύσης παρουσίασαν για πρώτη φορά τα αποτελέσματα δεκαετούς έρευνας. Σύμφωνα με αυτούς, η σύνθεση των ευρημάτων δείχνει ότι το πλοίο δεν ήταν ένα συνηθισμένο εμπορικό πλοίο. Μεταξύ των αντικειμένων που ανακαλύφθηκαν ήταν χρυσά νομίσματα από την εποχή της δυναστείας του Ηράκλειου, που κυβέρνησε το Βυζάντιο τον 7ο αιώνα, καθώς και πόρπες διακοσμημένες με ρουμπίνια, σμαράγδια και μαργαριτάρια. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους αρχαιολόγους είχε το χρυσό δαχτυλίδι με την εικόνα του αυτοκράτορα. Ο επικεφαλής του τμήματος υποβρύχιας αρχαιολογίας του ινστιτούτου, Pavle Dugonich, σημείωσε ότι ένα τέτοιο αντικείμενο δύσκολα θα μπορούσε να φορεθεί από ένα τυχαίο άτομο.
Μελέτες έχουν δείξει ότι το φορτίο που βρέθηκε ήταν διαφορετικό από τα συνηθισμένα εμπορεύματα που μεταφέρονταν με εμπορικά πλοία εκείνης της εποχής. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η παρουσία ακριβών κοσμημάτων και αντικειμένων που σχετίζονται με την αυτοκρατορική εξουσία μπορεί να υποδηλώνει ότι το πλοίο ανήκει σε εκπρόσωπο της βυζαντινής ελίτ. Ο επικεφαλής της ερευνητικής διεύθυνσης, Igor Miholek, χαρακτήρισε τον όγκο του χρυσού που βρέθηκε πρωτοφανή για ναυάγια στη Μεσόγειο Θάλασσα. Μετά τον καθαρισμό και την αποκατάσταση, το βάρος των πολύτιμων αντικειμένων ξεπερνούσε τα 600 γραμμάρια.
Το πλοίο βρισκόταν στο βυθό κοντά στο νησί Mljet για περίπου 1300 χρόνια. Οι αρχαιολόγοι το θεωρούν ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα για τη μελέτη της περιόδου μετάβασης από την ύστερη αρχαιότητα στον Μεσαίωνα. Τον 7ο και 8ο αιώνα, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, κέντρο της οποίας ήταν η Κωνσταντινούπολη, περνούσε μια δύσκολη περίοδο: το κράτος έχανε εδάφη και αντιμετώπιζε εσωτερικές κρίσεις. Σύμφωνα με τους ερευνητές, το βυθισμένο πλοίο παρέχει μια καλύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι θαλάσσιοι δρόμοι συνέδεαν τις κτήσεις της αυτοκρατορίας και τι ρόλο έπαιξαν στη σταδιακή αποδυνάμωσή της.
Ο καθηγητής αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, Τζάστιν Λάιντβανγκερ, χαρακτήρισε το ναυάγιο ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της εποχής. Σημείωσε ότι το εύρημα βοηθά στη μελέτη των αλλαγών που έγιναν στη Μεσόγειο την εποχή της κατάρρευσης του αρχαίου κόσμου και της διαμόρφωσης του μεσαιωνικού συστήματος.
