Ένα παλιό δημοσιογραφικό αξίωμα της είδησης έλεγε ότι: «Είδηση δεν είναι όταν ένας σκύλος δαγκώσει έναν άνθρωπο αλλά όταν ένας άνθρωπος… δαγκώσει τον σκύλο»!
Στην περίπτωση της Καστοριάς, όμως, η πιθανότητα να συμβεί το δεύτερο είναι απειροελάχιστη διότι τόσο οι σκύλοι όσο και οι άνθρωποι έχουν γίνει είδος προς εξαφάνιση!
Αντίθετα με τις αρκούδες, που τα τελευταία χρόνια λόγω επιδοτούμενων προγραμμάτων για την προστασία τους, ο πληθυσμός τους στην περιοχή παρουσίασε αύξηση αντιστρόφως ανάλογη προς τον πληθυσμό των ανθρώπων.
Γι’ αυτό θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τον αρχικό αξίωμα και να αντικαταστήσουμε τον σκύλο με την αρκούδα, η οποία κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ως «αδέσποτη», αφού κυκλοφορεί ελεύθερα ακόμα και στις κεντρικές πλατείες των πόλεων, εκεί που κάποτε ήταν τα «στέκια» των αδέσποτων σκύλων.
Μετά από αυτό, το επόμενο βήμα είναι να την εντάξουμε στα… ζώα συντροφιάς και να απαλλαγούμε από τον κίνδυνο να μεταδίδονται ειδήσεις, που θα αναφέρουν ως πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων, το… γεγονός ότι: «Άνθρωπος… δάγκωσε αρκούδα»!
Ενώ προς το παρόν αυτές (οι ειδήσεις) καλύπτουν επιθέσεις αρκούδας σε άνθρωπο ή πυροβολισμούς ανθρώπου προς αρκούδα, σε ένα ακήρυχτο πόλεμο όπου ο ένας (νομίζει ότι) παραβιάζει τον ζωτικό χώρο του άλλου.
Αυτό συμβαίνει επειδή διαταράχθηκε η ισορροπία στο οικοσύστημα, με την παρέμβαση κάποιων ανθρώπων οι οποίοι κόπτονται μεν για την προστασία της άγριας πανίδας, χωρίς να υπολογίζουν δε και τα δικαιώματα των κατοίκων της υπαίθρου, οι οποίοι θεωρούν την αρκούδα «εισβολέα» που καταστρέφει περιουσίες και βάζει σε κίνδυνο την ίδια την ζωή τους!
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που στηρίζουν και την δική τους (επαγγελματική) επιβίωση στην ύπαρξη της αρκούδας.
Διότι όπως θα έλεγε και ο Κ. Καβάφης για τους «Βαρβάρους» του, έτσι κι αυτοί θα μπορούσαν να παραφράσουν το ίδιο επιχείρημα και να αναρωτηθούν «Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς τις αρκούδες» για να μη μείνουνε άνεργοι…
