Η τελευταία μέρα του reunion είχε την αύρα της πιο αθώας μας ανταρσίας. Το πρωινό ραντεβού στον λόφο του Προφήτη Ηλία, πάνω από την Καστοριά, δεν ήταν απλώς μια συνάντηση· ήταν το πρώτο επίσημο «σκασιαρχείο» των αποφοίτων του 1ου Γυμνασίου Καστοριάς μετά από πέντε ολόκληρες δεκαετίες!
Η εξόρμηση θύμιζε σε όλα μια αυθεντική σχολική εκδρομή. Το καταπράσινο τοπίο, η πανοραμική θέα στη λίμνη και ο καθαρός αέρας του βουνού μας γύρισαν ακαριαία στα εφηβικά μας χρόνια, τότε που δραπετεύαμε από τις αίθουσες για να βρούμε την ελευθερία μας στο ίδιο ακριβώς σημείο.
Το πρωινό ξεκίνησε με ζεστό καφέ, αλλά γρήγορα τη σκυτάλη πήραν οι παραδοσιακοί τσιπουρομεζέδες. Το αστέρι της ημέρας ήταν το εκλεκτό τσίπουρο από το κτήμα του συμμαθητή μας, Τάσου Ντίνα, που έρρεε άφθονο, ζεσταίνοντας τις καρδιές και λύνοντας τις γλώσσες.
Μικρές και μεγάλες ομάδες σχηματίστηκαν παντού γύρω από τα τραπέζια. Οι κουβέντες ξεκινούσαν από τις παλιές μαθητικές σκανταλιές και τις αστείες στιγμές των θρανίων, για να περάσουν στη συνέχεια σε πιο βαθιές, κοινωνικές συζητήσεις για τη ζωή, την επικαιρότητα και τις εμπειρίες που συσσώρευσε ο καθένας μας όλα αυτά τα χρόνια.
Καθώς η μέρα προχωρούσε, η συγκίνηση του αποχαιρετισμού άρχισε να σιγοκαίει, αλλά η γεύση που έμεινε σε όλους ήταν γλυκιά. Η τάξη του ’76 απέδειξε πως η εφηβική ψυχή δεν γερνάει ποτέ — απλώς περιμένει την κατάλληλη αφορμή για να κάνει το επόμενο σκασιαρχείο!
