Τα πρόσωπα άλλαξαν, τα βλέμματα όμως παρέμειναν ολοίδια. Πενήντα χρόνια μετά την αποφοίτηση του 1976, η παλιά παρέα έσμιξε ξανά εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να σταματά: στις όχθες της Λίμνης της Καστοριάς.
Η αρχή του ταξιδιού δεν θα μπορούσε να είχε διαφορετικό σκηνικό από το καραβάκι της λίμνης. Καθώς η μηχανή πήρε μπροστά και το σκάφος άρχισε να σκίζει ήρεμα τα γαλήνια νερά της Ορεστιάδας, η αμηχανία των πρώτων λεπτών διαλύθηκε στο φως του απογεύματος. Τα πρώτα διστακτικά χαμόγελα έδωσαν γρήγορα τη θέση τους σε δυνατά γέλια, θερμές αγκαλιές και ασταμάτητες αναπολήσεις.
Με φόντο τα αρχοντικά τoυ Ντολτσού και του Απόζαρι που καθρέφτιζαν την ιστορία τους στο νερό, οι συζητήσεις φούντωσαν:
-
Οι αναμνήσεις των θρανίων: Θυμηθήκαμε τις ατελείωτες ώρες στις αίθουσες, τις κοπάνες, τα πειράγματα στους καθηγητές και τους πρώτους νεανικούς έρωτες.
-
Το πέρασμα του χρόνου: Μοιραστήκαμε τις διαδρομές της ζωής του καθενός — τις καριέρες, τις οικογένειες, τις χαρές και τις δυσκολίες που μας διαμόρφωσαν από το 1976 μέχρι σήμερα.
-
Η ζωντανή σύνδεση: Ανακαλύψαμε πως παρά τις δεκαετίες που μεσολάβησαν, η χημεία της τάξης παρέμεινε ακέραιη, σαν να μην πέρασε μια μέρα από το τελευταίο κουδούνι.
Η διαδρομή γύρω από τη χερσόνησο, υπό τον ήχο του νερού και το πέταγμα των γλάρων, λειτούργησε σαν μια γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Καθώς το καραβάκι πλησίαζε ξανά στην προβλήτα και το γλυκό σουρούπωμα έπεφτε πάνω στην πόλη, όλοι νιώσαμε το ίδιο πράγμα: το ταξίδι αυτό μόλις ξεκίνησε, και η καρδιά της τάξης του ’76 χτυπάει ακόμα δυνατά στην Καστοριά.
