Η δεύτερη μέρα του reunion αποδείχθηκε η κορύφωση της συνάντησής μας. Η ατμόσφαιρα ήταν ακόμα πιο ζεστή, καθώς η παρέα μεγάλωσε θεαματικά: παλιοί συμμαθητές που ταξίδεψαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας αλλά και το εξωτερικό έφτασαν ειδικά για τη σημερινή μέρα. Η συγκίνηση χτύπησε κόκκινο στην υποδοχή, με αγκαλιές και δάκρυα χαράς για εκείνους που είχαμε να δούμε σχεδόν μισό αιώνα.
Το ραντεβού δόθηκε σε ένα κέντρο δίπλα στη λίμνη, όπου στήθηκε ένα πλούσιο συμπόσιο με τοπικές γεύσεις, άφθονο κρασί και αναστημένες αναμνήσεις.
Η άφιξη των συμμαθητών από τα μακριά έδωσε νέα πνοή στο reunion. Κάθε νέα είσοδος στο χώρο συνοδευόταν από χειροκροτήματα, πειράγματα και το αιώνιο «βρες ποιός είμαι!».
Γύρω από τα στρωμένα τραπέζια, οι ιστορίες ξαναζωντάνεψαν. Τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας στην υγεία όσων καταφέραμε να είμαστε εκεί, αλλά και στη μνήμη όσων «έφυγαν» νωρίς, κρατώντας τους πάντα ζωντανούς στη σκέψη μας.
Όταν η μουσική ανέβηκε, τα χρόνια απλά εξαφανίστηκαν. Από τους παραδοσιακούς καστοριανούς χορούς μέχρι τα αγαπημένα τραγούδια των ’70s που σημαδέψαν τα εφηβικά μας χρόνια, η πίστα γέμισε αμέσως. Χορέψαμε με την ίδια ενέργεια και το ίδιο πάθος όπως στα σχολικά μας πάρτι.
Το συμπόσιο κράτησε μέχρι αργά το βράδυ. Η δεύτερη αυτή μέρα απέδειξε πως η απόσταση και ο χρόνος δεν στάθηκαν ικανά να σβήσουν τους δεσμούς της τάξης του ’76.
Πριν ολοκληρωθεί η βραδιά του συμποσίου, μια όμορφη έκπληξη περίμενε όλους τους παρευρισκόμενους: μοιράστηκε στον καθένα από μία αναμνηστική φωτογραφία της αποφοίτησης του 1976.
Καθώς το γλέντι έφτανε στο τέλος του δόθηκε το σύνθημα για την επόμενη μέρα.
Το ραντεβού για το επόμενο πρωί ορίστηκε στον Προφήτη Ηλία — τον ιστορικό λόφο πάνω από την πόλη, που για την τάξη του ’76 δεν ήταν απλά ένα σημείο με πανοραμική θέα, αλλά το αγαπημένο καταφύγιο των μαθητικών χρόνων, το σημείο όπου γίνονταν τα πιο αξιομνημόνευτα σκασιαρχεία!
Με την υπόσχεση να ξαναπατήσουμε τα ίδια μονοπάτια της νιότης μας, αποχαιρετιστήκαμε για λίγες ώρες, ανυπομονώντας για την 3η μέρα.
