Προκαταβολικά θα πρέπει να πούμε ότι υπάρχει μία δημοσιογραφία, κοινή και αδιαίρετη. Αλλά υπάρχουν δημοσιογράφοι που «διαιρούνται» σε πολλές κατηγορίες, ανάλογα με το πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας τον ρόλο του στην δημόσια σφαίρα.
Πριν από πολλά χρόνια ο Τζώρτζ Όργουελ είχε πει ότι : «Δημοσιογραφία είναι όταν αυτά που γράφεις ενοχλούν τους άλλους. Όλα τα άλλα είναι απλά δημόσιες σχέσεις»!
Και πριν μερικά χρόνια η δημοσιογραφία θεωρούνταν «λειτούργημα», ενώ τώρα έχει γίνει επάγγελμα. Και μάλιστα ενταγμένο στα «βαρέα και ανθυγιεινά» – για τους άλλους!
Αυτό σημαίνει ότι η δημοσιογραφία, ως ζων οργανισμός, εξελίσσεται και αναπροσαρμόζεται σύμφωνα με τις συνθήκες της σύγχρονης εποχής.
Κι εκεί που είχαμε δημοσιογράφους διαφόρων ειδικοτήτων (πολιτικοί, οικονομικοί, καλλιτεχνικοί συντάκτες) σήμερα έχουμε δημοσιογράφους… πολλαπλών χρήσεων. Κάτι σαν μια παραλλαγή του Θανάση Βέγγου στο «Άνθρωπος για όλες τις δουλειές»!
Η εισβολή της τηλεόρασης στο χώρο της ενημέρωσης, δημιούργησε μια ξεχωριστή κατηγορία δημοσιογράφων, που πλησιάζει περισσότερο στο λεγόμενο star system και απέχει παρασάγγας από την παραδοσιακή δημοσιογραφία.
Εκεί οι δημοσιογράφοι αξιολογούνται ανάλογα με την τηλεθέαση που προσφέρουν στο κανάλι και ανάλογα με το «κασέ» που λαμβάνουν.
Αυτό έκανε παλαίμαχο του χώρου να δηλώσει σαρκαστικά: «Στην τηλεόραση δεν υπάρχουν οικονομικοί συντάκτες, υπάρχουν μόνο… οικονομημένοι συντάκτες»!
Σήμερα, με την αναρχία που επικρατεί στο διαδίκτυο, ο καθείς μπορεί να δηλώσει «δημοσιογράφος» και να υπηρετεί θεμιτές ή αθέμιτες φιλοδοξίες, που επιφυλάσσει για τον εαυτό του.
Ειδικά όσοι τρέφουν πολιτικές φιλοδοξίες, αντί να «βγάλουν εφημερίδα», όπως έλεγαν κάποτε, για να εκδικηθούν τους πολιτικούς αντιπάλους τους, καταφεύγουν στην ανωνυμία του διαδικτύου με ανέξοδο τρόπο και χωρίς καμιά ευθύνη για τα γραφόμενά τους!
Η σύγχρονη «δημοσιογραφία» του διαδικτύου είναι σαν το «τέρας που όταν το συνηθίζεις, αρχίζεις να του μοιάζεις», όπως είπε κάποτε ο Μάνος Χατζηδάκης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΑΤΡΙΔΗΣ
