Με αφορμή της σημερινή επέτειο η μητέρα της Μυρτούς, Μαρία Κοτρώτσου συγκλονίζει με την ανάρτησή της στέλνοντας παράλληλα ένα ηχηρό μήνυμα αγάπης και ελπίδας προς την κόρη της.
Δεκατέσσερα χρόνια έχουν περάσει από την απόπειρα δολοφονίας και τον βιασμό της Μυρτούς στην Πάρο σε ηλικία μόλις 15 ετών. Δεκατέσσερα χρόνια από την ημέρα που άλλαξε η ζωή της ίδιας αλλά και της οικογένειας της που βρήκαν το παιδί τους βαρύτατα χτυπημένο και κακοποιημένο να καταλήγει με μόνιμη αναπηρία, ενώ δυσκολεύεται να επικοινωνήσει με το περιβάλλον της.
Με αφορμή της σημερινή επέτειο η μητέρα της Μυρτούς, Μαρία Κοτρώτσου συγκλονίζει με την ανάρτησή της στέλνοντας παράλληλα ένα ηχηρό μήνυμα αγάπης και ελπίδας προς την κόρη της.
Στην ανάρτησή της κάνει ειδική αναφορά και στην έλλειψη υποδομών από την Πολιτεία για τα άτομα με αναπηρίες.
Η ανάρτησή της
«Προσπαθώ να ξεγελάσω τον εαυτό μου λέγοντας πως η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να χαμογελάς. Όμως, όταν κοιτάζω γύρω μου, ξέρω πως για εσένα η ζωή άλλαξε για πάντα. Είναι ακίνητη, καθηλωμένη σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά, αλλά κραυγάζει.
Όταν με ρωτούν “τι κάνει η Μυρτώ;”, απαντώ πάντα «μια χαρά, σταθερά όπως ήταν». Όχι γιατί αυτή είναι όλη η αλήθεια, αλλά γιατί δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που δεν φαίνεται. Αυτό που είναι κλεισμένο βαθιά στην ψυχή και στο μυαλό. Μόνο όποιος ζει κάτι παρόμοιο, μπορεί πραγματικά να καταλάβει. Δεν κατηγορώ κανέναν. Είναι ανθρώπινο, όσο κι αν κάποιος συμπονεί και στεναχωριέται, η ζωή του να συνεχίζει μετά από λίγο. Για εμάς όμως αυτό δεν είναι μια στιγμή. Είναι κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό.
Η πραγματικότητα είναι εδώ. Είναι μέσα σου, Μυρτώ μου. Είναι μέσα μου. Και μόνο εμείς τη γνωρίζουμε. Προσπαθώ όσο μπορώ να σου δίνω εικόνες, στιγμές χαράς, εμπειρίες. Να βγαίνουμε έξω, να πηγαίνουμε όπου πιστεύω ότι θα χαρείς. Παρόλο που η χώρα μας ακόμη δυσκολεύεται να δώσει τον χώρο και τον σεβασμό που αξίζουν οι άνθρωποι με κινητική αναπηρία.
Κάποτε θα μάθουμε. Κάποτε τα ίσα δικαιώματα δεν θα είναι μόνο γραμμένα στα χαρτιά. Μέχρι τότε, θα σπρώχνω το καρότσι σου με όλη μου τη δύναμη. Θα σε σηκώνω, όσο κι αν πονάει το σώμα μου, όσο κι αν κουράζομαι. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να σε πάω εκεί όπου υπάρχει πρόσβαση, εκεί όπου μπορείς να πάρεις λίγη χαρά, λίγη ευτυχία. Για να δω αυτό το χαμόγελό σου.
Θα συνεχίσω να παλεύω για τα δικαιώματα που υπάρχουν στα χαρτιά αλλά πολλές φορές γίνονται πράξη μόνο μετά από αγώνα, φωνές, προσπάθεια και εξάντληση.
Καλύτερα κάποιοι να σωπαίνουν, να ευχαριστούν τον Θεό για όσα έχουν και να μην πληγώνουν με λόγια ανθρώπους που ήδη κουβαλούν έναν καθημερινό αγώνα.
Δεν ζήτησα τίποτα από κανέναν. Δεν θέλω οίκτο. Δεν θέλω λύπηση. Τον οίκτο τον απεχθάνομαι. Δεν χρειάζομαι ανθρώπους που απλώς κοιτούν από μακριά. Δεν χρειάζομαι λόγια χωρίς ουσία.
Υπάρχουν όμως λίγοι άνθρωποι που στάθηκαν πραγματικά δίπλα μας. Αυτοί ξέρουν. Αυτοί δεν χρειάστηκε ποτέ να ρωτήσουν. Εμείς θα συνεχίσουμε μαζί.
Θα περπατάμε με τον δικό μας τρόπο. Θα γελάμε μαζί. Θα κρατάμε ό,τι μικρό και όμορφο μπορούμε να βρούμε.
Λίγα; Ναι, λίγα. Αλλά αυτά είναι τα δικά μας.
Και θα συνεχίσουμε να ελπίζουμε πως κάποτε η επιστήμη θα φέρει κάτι που σήμερα μοιάζει αδύνατο. Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου. Για πάντα.
