Με αφορμή τα λαμπρά εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής, με τίτλο “Εκδοχές”, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Αρχοντικό Μπασάρα στις 18 Οκτωβρίου και θα διαρκέσει έως τις 30 Οκτωβρίου, είχαμε την χαρά να συνομιλήσουμε με τον δημιουργό, Παντελή Μπίμπη. Ο ζωγράφος μάς παραχώρησε μια συνέντευξη, στην οποία αναλύει σε βάθος το εικαστικό του έργο και τους λόγους που τον οδήγησαν στην επιλογή αυτού του τόσο ενδιαφέροντος και πολυσήμαντου θεματικού άξονα.
Συνέντευξη: Ελένη Κωστοπούλου
για την Καστοριανή Εστία
Το θέμα της έκθεσης είναι “Εκδοχές”. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό για εσάς και ποια ήταν η αρχική σπίθα που σας οδήγησε να εξερευνήσετε αυτό το πολυσήμαντο θέμα στους καμβάδες σας;
Οι «εκδοχές» αποτελούν έναν εικαστικό στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη και τις αντιφάσεις της. Επιχειρείται η συνάντηση του μύθου με τη σύγχρονη πληροφορία, σε έναν διάλογο θα έλεγα, όπου το παρελθόν και το παρόν αλληλοσυμπληρώνονται από έννοιες, που συνοδεύουν τον άνθρωπο σε κάθε εποχή: πρόοδος και εξάρτηση, απόγνωση και εξέγερση, λατρεία και αδιαφορία, δημιουργία και καταστροφή, ελπίδα και τεχνολογία. Μέσα από αυτές τις αντιθέσεις, ο άνθρωπος αναγνωρίζεται ταυτόχρονα ως δημιουργός και θύμα των πράξεών του∙ ως εκείνος που υψώνεται, αλλά και εκείνος που καταρρέει.
Η αέναη εξέλιξη του ανθρώπου και της τεχνολογίας με ώθησε να εκφράσω ζωγραφικά τις ανησυχίες, τα ερωτήματα και τους προβληματισμούς μου.
Πέρα από το κεντρικό θέμα, ποια είναι η καθημερινή σας πηγή έμπνευσης; Πού βρίσκετε τα χρώματα και τις εικόνες που μεταφέρετε στον καμβά;
Αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα, με αμέτρητες παραμέτρους. Η έμπνευση, όπως γνωρίζουμε, έρχεται ξαφνικά και μας ανοίγει τον δρόμο προς τη δημιουργικότητα. Λειτουργεί διαφορετικά στον κάθε άνθρωπο· άλλοι έχουν το χάρισμα να εμπνέονται σχεδόν καθημερινά, ενώ άλλοι λιγότερο συχνά. Και φυσικά, η έμπνευση δεν αφορά μόνο τις τέχνες. Οτιδήποτε έχει καταφέρει μέχρι σήμερα ο άνθρωπος –είτε καλό είτε κακό– το οφείλει σ’ αυτήν. Είναι το αξιοθαύμαστο ΄΄κλειδί΄΄ του ανθρώπινου νου.
Όταν λάβω ένα ερέθισμα, μια ιδέα, προσπαθώ να τη μετατρέψω σε ιστορία, σε αφήγηση, μέσα στο μυαλό μου. Συνθέτω εικόνες, σκηνές, χαρακτήρες. Επειδή η ζωγραφική μου βασίζεται στη ρεαλιστική, παραστατική απεικόνιση, απαιτείται σωστή δόμηση τόσο του σχεδίου όσο και του χρώματος. Η προσέγγισή μου είναι ανθρωποκεντρική, γεγονός που καθιστά δύσκολη την εύρεση του κατάλληλου μοντέλου. Αρχικά δούλευα με καλλιτεχνικές φωτογραφικές πόζες μοντέλων που έβρισκα στο διαδίκτυο. Παρ’ όλα αυτά, έχω σταθεί τυχερός: φίλοι, φίλες, καθώς και οι δύο μου γιοι, με έχουν στηρίξει με την παρουσία τους και τη συμμετοχή τους. Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς.
Αν έπρεπε να περιγράψετε με τρεις μόνο λέξεις αυτό που νιώθετε όταν δημιουργείτε έναν πίνακα, ποιες θα ήταν αυτές;
Επιτρέψτε μου να σας το περιγράψω με δύο λέξεις ” κατάθεση ψυχής ”
Ποιο είναι το μήνυμα ή η αίσθηση που θα θέλατε να πάρει μαζί του ο επισκέπτης φεύγοντας από την έκθεση;
Οι “εκδοχές” δεν προσφέρουν απαντήσεις, προσκαλούν τον θεατή σε έναν εσωτερικό διάλογο, σε μία αναμέτρηση με το ίδιο το αποτύπωμα της ανθρώπινης φύσης. Ίσως το συναίσθημα του προβληματισμού ή η αίσθηση της ανησυχίας θα ήταν νομίζω αρκετά.
Σας ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο σας και για την ειλικρίνεια με την οποία μας “ξεκλειδώσατε” τον κόσμο των “Εκδοχών”. Κλείνοντας, θα θέλατε να μοιραστείτε μια τελική σκέψη σχετικά με τη δύναμη της τέχνης, ή ίσως να μας αποκαλύψετε τα επόμενά σας καλλιτεχνικά βήματα;
Η τέχνη αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά μέσα έκφρασης και επικοινωνίας του ανθρώπου. Έχει τη μοναδική ικανότητα να προκαλεί βαθιά συναισθήματα – χαρά, λύπη, ενθουσιασμό, αγωνία – και σε πολλές περιπτώσεις λειτουργεί ακόμη και θεραπευτικά.
Πέρα όμως από τη συναισθηματική της επίδραση, η τέχνη έχει και ισχυρή κοινωνική διάσταση. Μπορεί να προβάλει, να καταγγείλει ή να θίξει κοινωνικά προβλήματα, να αφυπνίσει συνειδήσεις και να φέρει στο φως αλήθειες που πολλοί επιλέγουν να αγνοούν. Παράλληλα, έχει και πνευματικό χαρακτήρα – χαρακτηριστικό παράδειγμα η βυζαντινή τέχνη και η αγιογραφία, οι οποίες λειτουργούν ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον υλικό και τον πνευματικό κόσμο. Η δύναμη της τέχνης είναι τέτοια που, διαχρονικά, έχει προκαλέσει αντιδράσεις, συγκρούσεις και αμφισβητήσεις. Από το θέατρο και τη μουσική, μέχρι τη λογοτεχνία και τη ζωγραφική, πολλές φορές η καλλιτεχνική έκφραση έχει έρθει σε αντιπαράθεση με κατεστημένες αντιλήψεις και εξουσίες.
Ίσως, τελικά, αυτή η συνεχής εναλλαγή συγκινήσεων και συγκρούσεων είναι που προσδίδει στην τέχνη τη μεγάλη της δύναμη. Γιατί η τέχνη δεν είναι ποτέ ουδέτερη – είναι πάθος, είναι αναζήτηση, είναι φως.
Ήδη πειραματίζομαι σε κάτι καινούργιο, αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμα να βγουν κάποια συμπεράσματα για να σας πω με σιγουριά, πρέπει πρώτα να γίνει μελέτη και να υπάρξουν σωστά αποτελέσματα. Σας ευχαριστώ πολύ κι εγώ.
