Νέα ανάλυση, που δημοσιεύθηκε στο bioRxiv, δημιουργεί νέα ερωτήματα σχετικά με την προέλευση της Ιεράς Σινδόνης του Τορίνο
Αναλύσεις αποκάλυψαν DNA από φυτά, ζώα και ανθρώπους ινδικής καταγωγής στη Σινδόνη του Τορίνο, εντείνοντας το μυστήριο γύρω από το ύφασμα που φέρεται να τύλιξε το σώμα του Ιησού Χριστού μετά τη σταύρωση.
Αναλύσεις αποκάλυψαν DNA από φυτά, ζώα και ανθρώπους ινδικής καταγωγής στη Σινδόνη του Τορίνο, εντείνοντας το μυστήριο γύρω από το ύφασμα που φέρεται να τύλιξε το σώμα του Ιησού Χριστού μετά τη Σταύρωση. Τα ευρήματα παρουσιάζονται σε πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο bioRxiv και δεν έχει ακόμη αξιολογηθεί από ομότιμους.
«Τα ευρήματά μας αναδεικνύουν τις συνθήκες διατήρησης του υφάσματος και τις περιβαλλοντικές αλληλεπιδράσεις του, προσφέροντας σημαντικές πληροφορίες για τις γενετικές παραλλαγές που εντοπίστηκαν και προέρχονται από πολλαπλές βιολογικές πηγές», ανέφερε η ερευνητική ομάδα, στην οποία συμμετείχε ο Gianni Barcaccia από το Πανεπιστήμιο της Πάντοβα.
Το ύφασμα, διαστάσεων περίπου 4,4 επί 1,1 μέτρων, καταγράφηκε για πρώτη φορά στη Γαλλία το 1354 και θεωρείται ένα από τα πιο εμβληματικά αλλά και αμφιλεγόμενα χριστιανικά κειμήλια. Εδώ και αιώνες φυλάσσεται στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Τορίνο.
Ανάλυση του 1988 είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η σινδόνη κατασκευάστηκε μεταξύ 1260 και 1390, αποκλείοντας το ενδεχόμενο να σχετίζεται άμεσα με την εποχή του Χριστού — άποψη που εξακολουθεί να αμφισβητείται από ορισμένους θρησκευτικούς μελετητές.
Το «μωσαϊκό» DNA και οι ενδείξεις ινδικής προέλευσης
Όπως αναφέρεται στην μελέτη που δημοσιεύθηκε στο bioRxiv, για να διερευνήσουν περαιτέρω την προέλευση του κειμηλίου, οι επιστήμονες ανέλυσαν δείγματα που είχαν συλλεχθεί το 1978, εντοπίζοντας ένα «μωσαϊκό» DNA από διαφορετικές χρονικές περιόδους. Περίπου το 40% του ανθρώπινου DNA φαίνεται να συνδέεται με πληθυσμούς ινδικής καταγωγής.
Το εύρημα αυτό ενδέχεται να υποδεικνύει είτε ότι το ύφασμα κατασκευάστηκε στην περιοχή της κοιλάδας του Ινδού είτε ότι μεταφέρθηκε μέσω εμπορικών δικτύων προς τη Μεσόγειο. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι τα γενετικά ίχνη δείχνουν εκτεταμένη έκθεση της σινδόνης σε διαφορετικές περιοχές και πληθυσμούς κατά τη διάρκεια της ιστορίας της.
Επιφυλάξεις και νέα δεδομένα
Ο Anders Götherström από το Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, που δεν συμμετείχε στη μελέτη, εμφανίζεται επιφυλακτικός: «Δεν βλέπω λόγο να αμφισβητήσουμε ότι η σινδόνη είναι γαλλικής προέλευσης και χρονολογείται στον 13ο-14ο αιώνα», δήλωσε.
Πέρα από το ανθρώπινο DNA, εντοπίστηκαν επίσης ίχνη από ζώα όπως γάτες, σκύλοι, κοτόπουλα, βοοειδή, ελάφια και ψάρια, καθώς και από έντομα. Εντοπίστηκαν ακόμη φυτικά κατάλοιπα από καρότα, σιτάρι και πατάτες — στοιχεία που πιθανώς προστέθηκαν σε μεταγενέστερες περιόδους.
Η εκτεταμένη παρουσία ανθρώπινου DNA, ακόμη και από τους επιστήμονες που μελέτησαν το ύφασμα το 1978, δυσχεραίνει την ταυτοποίηση του αρχικού γενετικού υλικού. Η ύπαρξη βακτηρίων του δέρματος υποδηλώνει επίσης ότι η σινδόνη έχει υποστεί έντονη ανθρώπινη επαφή ανά τους αιώνες.
Αμφισβητήσεις για την αυθεντικότητα
Πρόσφατες έρευνες αμφισβητούν περαιτέρω την αυθεντικότητα του κειμηλίου. Ο Βραζιλιάνος ειδικός ψηφιακής τρισδιάστατης απεικόνισης Cicero Moraes υποστήριξε ότι η εικόνα στη σινδόνη ενδέχεται να μην προέρχεται από πραγματικό σώμα, αλλά από αποτύπωμα ανάγλυφου, πιθανόν δημιουργημένου από καλλιτέχνες του Μεσαίωνα.
. Τα ευρήματα παρουσιάζονται σε πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο bioRxiv και δεν έχει ακόμη αξιολογηθεί από ομότιμους.
«Τα ευρήματά μας αναδεικνύουν τις συνθήκες διατήρησης του υφάσματος και τις περιβαλλοντικές αλληλεπιδράσεις του, προσφέροντας σημαντικές πληροφορίες για τις γενετικές παραλλαγές που εντοπίστηκαν και προέρχονται από πολλαπλές βιολογικές πηγές», ανέφερε η ερευνητική ομάδα, στην οποία συμμετείχε ο Gianni Barcaccia από το Πανεπιστήμιο της Πάντοβα.
Το ύφασμα, διαστάσεων περίπου 4,4 επί 1,1 μέτρων, καταγράφηκε για πρώτη φορά στη Γαλλία το 1354 και θεωρείται ένα από τα πιο εμβληματικά αλλά και αμφιλεγόμενα χριστιανικά κειμήλια. Εδώ και αιώνες φυλάσσεται στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Τορίνο.
Ανάλυση του 1988 είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η σινδόνη κατασκευάστηκε μεταξύ 1260 και 1390, αποκλείοντας το ενδεχόμενο να σχετίζεται άμεσα με την εποχή του Χριστού — άποψη που εξακολουθεί να αμφισβητείται από ορισμένους θρησκευτικούς μελετητές.
Το «μωσαϊκό» DNA και οι ενδείξεις ινδικής προέλευσης
Για να διερευνήσουν περαιτέρω την προέλευση του κειμηλίου, οι επιστήμονες ανέλυσαν δείγματα που είχαν συλλεχθεί το 1978, εντοπίζοντας ένα «μωσαϊκό» DNA από διαφορετικές χρονικές περιόδους. Περίπου το 40% του ανθρώπινου DNA φαίνεται να συνδέεται με πληθυσμούς ινδικής καταγωγής.
Το εύρημα αυτό ενδέχεται να υποδεικνύει είτε ότι το ύφασμα κατασκευάστηκε στην περιοχή της κοιλάδας του Ινδού είτε ότι μεταφέρθηκε μέσω εμπορικών δικτύων προς τη Μεσόγειο. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι τα γενετικά ίχνη δείχνουν εκτεταμένη έκθεση της σινδόνης σε διαφορετικές περιοχές και πληθυσμούς κατά τη διάρκεια της ιστορίας της.
Επιφυλάξεις και νέα δεδομένα
Ο Anders Götherström από το Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, που δεν συμμετείχε στη μελέτη, εμφανίζεται επιφυλακτικός: «Δεν βλέπω λόγο να αμφισβητήσουμε ότι η σινδόνη είναι γαλλικής προέλευσης και χρονολογείται στον 13ο-14ο αιώνα», δήλωσε.
Πέρα από το ανθρώπινο DNA, εντοπίστηκαν επίσης ίχνη από ζώα όπως γάτες, σκύλοι, κοτόπουλα, βοοειδή, ελάφια και ψάρια, καθώς και από έντομα. Εντοπίστηκαν ακόμη φυτικά κατάλοιπα από καρότα, σιτάρι και πατάτες — στοιχεία που πιθανώς προστέθηκαν σε μεταγενέστερες περιόδους.
Η εκτεταμένη παρουσία ανθρώπινου DNA, ακόμη και από τους επιστήμονες που μελέτησαν το ύφασμα το 1978, δυσχεραίνει την ταυτοποίηση του αρχικού γενετικού υλικού. Η ύπαρξη βακτηρίων του δέρματος υποδηλώνει επίσης ότι η σινδόνη έχει υποστεί έντονη ανθρώπινη επαφή ανά τους αιώνες.
