Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι απλώς μια διαμαρτυρία, αλλά μια κραυγή απόγνωσης συμπολίτη μας, για ένα φαινόμενο που εξελίσσεται σε κοινωνική μάστιγα: το δράμα οικογενειών που, ενώ παλεύουν με την ανεργία και τον καρκίνο, βρίσκονται “τιμωρημένες” από το ίδιο το σύστημα ακόμα και την ώρα του τελευταίου αποχαιρετισμού
ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΗΛΙΚΑΣ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΓΕΡΟ ΔΙΑΟΛΟ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΕΚΑ;;;;
Έχει παρατηρηθεί το απεχθές κοινωνικό φαινόμενο με βάση τους εμπνευσμένους – πεφωτισμένους νόμους που ψηφίζονται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ειδικότερα την τελευταία δεκαετία… αν ένας καρκινοπαθης που δικαιούται αναπηρικό επίδομα και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας αποτελούν δηλωμένοι άνεργοι άρα είναι ενταγμένοι και εκείνοι σε κάποια κοινή αίτηση του κοινωνικού εισοδήματος αλληλεγγύης να απαγορεύεται να αποδημήσει εις Κύριον…
Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ο ΟΠΕΚΑ που αποτελεί το ταμείο που διαχειρίζεται τα αναπηρικά επιδόματα σε συνεργασία με τον εκάστοτε Δήμο του θανόντα και το αρμόδιο γράφειο κοιμητηρίων να καλύπτουν τα τέλη νεκροταφείου(λαϊκά μιλώντας σε στυλ Αννίτας Πάνια την τρύπα που θα θαφτεί ο εκλιπών) και τίποτε περισσότερο…. Θα πρέπει λοιπον η υπόλοιπη οικογένεια που βρίσκεται σε κοινή αίτηση του ΚΕΑ λόγω ανεργίας με επικεφαλή τον θανόντα να ξεπουληθεί στην κυριολεξία ολόκληρη για να καλύψουν τα έξοδα τελετής…
Αυτό είναι το κοινωνικό κράτος – κοινωνική μέριμνα που ευαγγελίζονται όχι μόνο ο κύριος Μητσοτάκης και η κυβέρνηση της Ν.Δ αλλά συνολικά όλες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και ειδικότερα των τελευταίων ετών που υποτίθεται ότι δεν βρίσκομεθα πλέον υπό το βάρος των σκληρών ευρωπαϊκών μνημονίων;;;; Κοινωνικό κράτος θα πει οποίος δεν είναι ανασφάλιστος υπερήλικας(διότι μόνο εκείνους καλύπτει το ταμείο του ΟΠΕΚΑ) παρότι είναι καρκινοπαθης και μάλιστα με πρόβλημα σε ζωτικό σημείο που επέφερε τον θάνατο… να τον παίρνει ο άνεμος του Γεροδιαολου που έλεγαν οι παλιοί;;;;
Δεν ξέρω αλλά όπως συνομολογούν και οι ίδιοι οι διοικητικοί υπάλληλοι της υπηρεσίας Πρόνοιας αυτά τα φαινόμενα αποτελούν καθημερινότητα και πολύς κόσμος βρίσκεται να σχοινοβατει μεταξύ αδιέξοδου και απελπισίας… Το να πει κανείς ότι επρόκειτο περί ντροπής αποτελεί ίσως απειροελάχιστη λέξη για να περιγράψει κανείς το συγκεκριμένο φαινόμενο… Ας ελπίσουμε τούτο το κείμενο να διεγείρει τα αισθητήρια των κοινωνικών οργάνων αυτής της χώρας μπας και αλλάξει τίποτα αν όχι άμεσα μελλοντικά τουλάχιστον…
Ανώνυμος.
