Ήταν 22 Απριλίου του 1998 όταν ένα στρατιωτικό δικαστήριο καταδίκαζε τον τότε δήμαρχο Κωνσταντινούπολης – έναν από τους πιο επιφανείς ισλαμιστές της Τουρκίας – σε 10 μήνες φυλάκιση για μια ομιλία που είχε προκαλέσει την οργή της κοσμικής κυβέρνησης.
Όπως διαβάζουμε σε άρθρο της εποχής, το δικαστήριο κρατικής ασφάλειας του Ντιγιάρμπακιρ είχε αποφασίσει τότε την καταδίκη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για «υποκίνηση μίσους» σε ομιλία του προς τους υποστηρικτές των ισλαμιστών στη νοτιοανατολική Τουρκία τον προηγούμενο χρόνο.
Λίγα 24ωρα πριν, 16 επιχειρηματίες είχαν συλληφθεί σε επιδρομές της αστυνομίας με στόχο την περικοπή της οικονομικής υποστήριξης προς τους Ισλαμιστές.
Αξίζει να σημειωθεί πως ο Ερντογάν αναγκάστηκε να παραιτηθεί και εντέλει η απόφαση τελεσιδίκησε το 1999: Από τους 10 μήνες εξέτισε τέσσερις επειδή είχε διαβάσει ένα ισλαμικό ποίημα, το οποίο περιείχε τους στίχους: «Τα τζαμιά είναι οι στρατώνες μας, οι τρούλοι τα κράνη μας, οι μιναρέδες οι ξιφολόγχες μας και οι πιστοί οι στρατιώτες μας …».
Έπειτα από την ανάληψη των καθηκόντων της κυβέρνησης του Μεσούτ Γιλμάζ, οι αρχές είχαν εξαπολύσει ένα αντι-ισλαμιστικό πογκρόμ φυλακίζοντας Ισλαμιστές δημάρχους, κλείνοντας κέντρα θρησκευτικής εκπαίδευσης και αυστηροποιώντας τους κοσμικούς ενδυματολογικούς κώδικες.
Τρία χρόνια μετά και ενώ μια σειρά από κόμματα στα οποία είχε γίνει μέλος απαγορεύονταν [όπως το Κόμμα της Ευημερίας], ιδρύει το ΑKP – ένα συντηρικό κόμμα του οποίου όμως τα μέλη είναι Μουσουλμάνοι Δημοκράτες, στο παράδειγμα των Χριστιανοδημοκρατών. Το AKP κερδίζει τις εκλογές της Τουρκίας το 2002 με 34% των ψήφων και ο Ταγίπ Ερντογάν, μετά από χρόνια προσπαθειών, βλέπει το κόμμα του να αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της χώρας.
