Όλες οι δημοσκοπήσεις -ανεξάρτητα από τα επιμέρους στοιχεία -αποτυπώνουν την ίδια εικόνα. Μία κυβέρνηση που αντέχει στην σύγκριση αλλά δεν πείθει στο βαθμό που θα της έδινε μια τρίτη κυβερνητική ευκαιρία. Και μία κατακερματισμένη αντιπολίτευση με πολλά αλλά ανίσχυρα κόμματα.
Μία προβολή της σημερινής εικόνας στις εθνικές εκλογές κάνει απαισιόδοξο και τον πλέον αισιόδοξο πολίτη. Όλοι βλέπουν πιθανό κυβερνητικό αδιέξοδο όπως και αν προσθέσουν τα νούμερα.
Εκλογικό αδιέξοδο
Το γεγονός δε ότι έχουν περάσει έξι χρόνια και η δημοσκοπική βελόνα για όλους παραμένει κολλημένη – αν εξαιρέσει κανείς την φθορά της Ν.Δ.- δημιουργεί και την βάσιμη υποψία ότι το πολιτικό σύστημα μοιάζει γερασμένο και ανίκανο να εμπνεύσει.
Ακόμη και τα δύο από τα τρία νέα -εν δυνάμει -κόμματα προέρχονται από το παρελθόν χωρίς να μπορούν να εγγυηθούν την πολυπόθητη ανατροπή που μοιάζει να αποζητά ο ψηφοφόρος , ιδιαίτερα η νέα γενιά.
Πονοκέφαλος τα ποσοστά και τα εσωκομματικά ρήγματα
Η κυβέρνηση βλέπει το πρόβλημα και όσο κι αν προσπαθεί να τραβήξει τα δημοσκοπικά στοιχεία από τα ..μαλλιά για να πείσει τον εαυτό της ότι υπάρχει ελπίς για νέα αυτοδυναμία , πλέον δεν πείθεται ούτε η ίδια..
Τώρα πια δεν πείθεται ούτε για την δυνατότητα να εξαντλήσει την τετραετία χωρίς τον κίνδυνο δημοσκοπικής κατάρρευσης εν μέσω εσωκομματικής και ενδοκυβερνητικής φουρτούνας.
Η δημόσια και απροκάλυπτη ρήξη του πρωθυπουργού με τον Ν. Δένδια, η καθαρή περπατησιά του υπουργού Άμυνας ως δελφίνου με αφορμή την διαφοροποίηση του στην τροπολογία για τον Άγνωστο Στρατιώτη και η μετωπική σύγκρουση με τους Κ. Καραμανλή και Αν. Σαμαρά μόνο καλή κατάληξη δεν προοιωνίζει για το μέλλον της κυβέρνησης.
Όχι επειδή υπάρχει περίπτωση να ρίξουν την κυβέρνηση (κάτι που μπορεί να έφερνε σε πλεονεκτική θέση το Μαξίμου). Αλλά διότι δημιουργείται η αίσθηση της αποδόμησης της κυβέρνησης από τα μέσα. Αίσθηση που προκαλεί την πεποίθηση στο εκλογικό Σώμα ότι τίποτε καλό δεν έχει να περιμένει από μία κυβέρνηση που αυτο -αμφισβητείται.
Η αλλαγή του εκλογικού νόμου ως «αναγκαιότητα»
Στο τραπέζι πλέον ξαναμπαίνουν και ξαναμετριούνται δύο προοπτικές:
Η αλλαγή του εκλογικού νόμου και η πιθανότητα των πρόωρων εκλογών.
Όσο θα περνάει ο καιρός και η Ν.Δ. θα παραμένει στο 27-28% τόσο θα πληθαίνουν οι φωνές για αναγκαίες αλλαγές στον εκλογικό νόμο. Και μπορεί ο πρωθυπουργός μέχρι και στην τελευταία συνέντευξη του πριν από τρεις ημέρες να εμφανίστηκε αρνητικός, όμως, πίσω από κλειστές πόρτες η συζήτηση από στενούς συνεργάτες του έχει ανοίξει. Με τον ίδιο να ακούσει χωρίς να απαντά. «Είναι άλλο να μην θες να αλλάξεις τον εκλογικό νόμο και άλλο να διαπιστώνεις ότι μπορεί να υπάρξει πρόβλημα σχηματισμού κυβέρνησης στις εκλογές του 2027 και να δημιουργείται η ανάγκη να τον αλλάξεις» λένε κυβερνητικά στελέχη και υποστηρίζουν ότι η αλλαγή του εκλογικού δρόμου είναι μονόδρομος.
Εισηγούνται πρόωρες εκλογές
Για τελείως διαφορετικούς λόγους στελέχη που βρίσκονται κοντά στο πρωθυπουργικό περιβάλλον εισηγούνται ακόμη πρόωρες εκλογές. Ειδικά μετά την τελευταία επίθεση του Κ. Καραμανλή στην κυβέρνηση προβλέποντας «μείζονα πολιτική κρίση που μπορεί να φανεί επιζήμια για τα εθνικά συμφέροντα». Σε συνδυασμό με την παρασκηνιακή προετοιμασία του Αντώνη Σαμαρά για νέο δεξιό κόμμα. Προοπτική που χαρακτηρίζουν «ολέθρια» όλοι στην κυβέρνηση αφού η ΝΔ στις προσεχείς εκλογές δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει ούτε μονάδα.. «Τώρα η Ν.Δ έχει ελπίδες για καλά ποσοστά. Προτού βρουν βηματισμό πιθανά νέα πολιτικά σχήματα και αλλάξουν οι ισορροπίες» ισχυρίζονται όσοι υιοθετούν την άποψη των άμεσων εκλογών.
Άνοιξε περπατησιά ο Ν. Δένδιας
Κερασάκι στον εσωκομματικό πονοκέφαλο του Μαξίμου , η ηχηρή διαφοροποίηση του Ν. Δένδια στην υπόθεση Ρούτσι και ακολούθως στην τροπολογία για τον καθαρισμό του Αγνώστου Στρατιώτη. Και μπορεί ο υπουργός Άμυνας να υποχώρησε στα σημεία – αφού τελικά θα αναλάβει τον καθαρισμό του μνημείου- αλλά «κέρδισε» την ισότιμη αναμέτρηση με τον πρωθυπουργό. Άνοιξε , δηλαδή, τον δρόμο και για επόμενες διαφοροποιήσεις που θα του δώσουν την ευκαιρία να φτιάξει ηγετικό προφίλ στην κοινή γνώμη αλλά και να γίνει το αντίπαλο δέος μέσα στην κυβέρνηση και το κόμμα.
