Σήμερα Κυριακή 22 Νοεμβρίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο, τιμάται η μνήμη των: Αποστόλων (Ο΄) Ονησίμου, Φιλήμονος επισκόπου Γάζης, Απφίας, Αρχίππου. Ιερομαρτύρων Κλήμεντος αρχιεπισκόπου Βουλγαρίας, του θαυματουργού και Σισινίου. Μαρτύρων Βαλλεριανού, Κικιλίας και Τιβουρτίου(1) (†230). Στεφάνου, Μάρκου και Μάρκου. Ευφημίας, Χριστοφόρου, Θαλελαίου και Ανθίμου. Αγαπίου του Καππαδόκου, Αγαπίωνος, Θαδδαίου, Μαξίμου του δεσμοφύλακος, Μένιγνος του κναφέως (2) και Προκοπίου του Παλαιστίνου. Οσίων Αββά, Καλλίστου και Μιχαήλ δουκός, του Ρώσου.
Σήμερα γιορτάζουν οι:
-Βαλέρια, Βαλεριάνα, Βαλεριανή, Βάλια, Βαλέριος, Βαλέρης, Βαλεριανός, Βάλιος.
-Σεσίλια, Κεκίλια, Κικίλια, Κικιλία.
-Κάλλιστος.
-Φιλήμων, Φιλήμονας, Φιλημονή, Φιλημόνα, Φλημόνα.
-Ιάκωβος, Ιακωβίνα, Ζακελίνα.
-Γιακουμής.
Ο Άγιος Ιάκωβος
Ο Άγιος Ιάκωβος γεννήθηκε την 5η Νοεμβρίου του 1920 μ.Χ. στα ευλογημένα και ματωμένα χώματα της αγιοτόκου Μικράς Ασίας και συγκεκριμένα στο Λιβίσι της Μάκρης, μία μικρή πόλη απ’ τις παραθαλάσσιες της Ιωνικής Γής, στο ύψος περίπου του Καστελλόριζου, από γονείς ενάρετους και ευσεβείς, τον Σταύρο Τσαλίκη και την Θεοδώρα, κόρη του Γεωργίου και της Δέσποινας Κρεμμυδά.
Δύο χρονών τότε παιδάκι, με τη γιαγιά του, τη μητέρα του, τα δύο του αδέλφια, ξεριζώθηκαν κι αυτοί απ’ την πατρίδα τους, το Λιβίσι, μαζί με τα υπόλοιπα γυναικόπαιδα και τους γέροντες, καταληστευμένοι και ταλαιπωρημένοι πολύ απ’ τους Τούρκους.
Ο Θεός αξίωσε τον Άγιο Ιάκωβο και του μεγάλου χαρίσματος της ιεροσύνης. Ο ίδιος ο Άγιος έλεγε χαρακτηριστικά: «Εγώ ποτέ στη ζωή μου δεν επεθύμησα θέσεις και αξιώματα, ούτε και φαντάστηκα κατά διάνοιαν ότι ήταν δυνατόν να αξιωθώ τέτοιας τιμής. Δέχτηκα μόνον από υπακοή προς το Γέροντά μου και από σεβασμό προς τον άγιο εκείνον επίσκοπο Χαλκίδος, το μακαριστό Γρηγόριο». Η χειροτονία του σε διάκονο έγινε στις 18 Δεκεμβρίου του 1952 μ.Χ. στο εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας στη Χαλκίδα και σε ιερέα την επομένη 19 Δεκεμβρίου στο παρεκκλήσι του Επισκοπείου.
Ο μητροπολίτης είπε στον Άγιο Ιάκωβο μετά τη χειροτονία του ένα λόγο προφητικό:
«Και συ παιδί μου, θά αγιάσεις. Να συνεχίσεις με τη δύναμη του Θεού και θα σε ανακηρύξει Άγιο η Εκκλησία».
Από την πολλή σωματική κούραση, η υγεία του χειροτέρευε ολοένα και περισσότερο. Εντούτοις δεν έπαψε να δέχεται πλήθος ανθρώπων που έρχονταν για να πάρουν την ευχή του. Προσευχόταν για άλλους και θεραπεύονταν. Οι συνεργάτες του όμως άγιοι Δαυίδ και Ιωάννης δεν συνέτρεχαν και στις δικές του αρρώστιες. Τα ήξερε αυτά καλά. Θα ‘μενε όπως ο απόστολος Παύλος με τη χάρη του Θεού. Ήρθε η ώρα να τελειώσει το μαρτύριο της ζωής αυτής. Νύχτα της 20ης Νοεμβρίου-πρωί της 21ης. Αγρύπνησε το τελευταίο του βράδυ.