Η υπόθεση προέκυψε έπειτα από φορολογικό έλεγχο, ο οποίος βασίστηκε σε δελτίο πληροφοριών του ΚΕΦΟΜΕΠ και αφορούσε τρεις καταθέσεις μετρητών συνολικού ύψους 268.170 ευρώ σε κοινούς τραπεζικούς λογαριασμούς. Οι επίμαχες πιστώσεις, ύψους 200.000 ευρώ, 18.170 ευρώ και 50.000 ευρώ, κρίθηκαν από τις φορολογικές αρχές ως αδικαιολόγητες, καθώς δεν αποδείχθηκε η προέλευσή τους.
Ο προσφεύγων υποστήριξε ότι τα ποσά προέρχονταν από ήδη φορολογημένα εισοδήματα προηγούμενων ετών, όπως συντάξεις, ενοίκια, τόκους και μερίσματα, καθώς και από αναλήψεις χρημάτων από άλλους κοινούς τραπεζικούς λογαριασμούς, τα οποία στη συνέχεια επανακατατέθηκαν. Επικαλέστηκε επίσης ότι η επανακατάθεση αναληφθέντων ποσών δεν απαγορεύεται από τη φορολογική νομοθεσία και δεν υπόκειται σε χρονικό περιορισμό.
Η εφορία δεν πείστηκε για τα μετρητά
Η ΔΕΔ έκρινε ότι οι ισχυρισμοί του φορολογουμένου παρέμειναν αναπόδεικτοι, καθώς δεν τεκμηριώθηκε επαρκώς η πραγματική προέλευση των καταθέσεων ούτε αποδείχθηκε ότι τα επίμαχα ποσά είχαν ήδη φορολογηθεί ή απαλλάσσονταν νόμιμα από τη φορολογία. Ως εκ τούτου, οι καταθέσεις θεωρήθηκαν προσαύξηση περιουσίας άγνωστης πηγής, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 21 παρ. 4 του ν. 4172/2013.
Με την απόφασή της, η ΔΕΔ επικύρωσε τον φόρο που είχε καταλογιστεί από τον έλεγχο, διατηρώντας τη συνολική φορολογική υποχρέωση του προσφεύγοντος στο ποσό των 155.482,19 ευρώ.
