Οι συνθήκες στη Μόρια αποτέλεσαν για χρόνια σύμβολο της κρίσης στο μεταναστευτικό και της ανάγκης για θεσμική οργάνωση στη διαχείριση των ασυνόδευτων ανηλίκων. Στο
επίκεντρο αυτής της προσπάθειας βρέθηκε η Ειρήνη Αγαπηδάκη, η οποία, μέσα από την εμπειρία της στην Ειδική Γραμματεία Ασυνόδευτων Ανηλίκων, περιέγραψε τη μετάβαση από το χάος σε ένα πιο οργανωμένο πλαίσιο προστασίας και φροντίδας.
Η Ειρήνη Αγαπηδάκη μίλησε στο Face2Face και την Κατερίνα Παναγοπούλου για την πορεία της από την ανάληψη της Ειδικής Γραμματείας Ασυνόδευτων Ανηλίκων, επισημαίνοντας ότι η συγκεκριμένη θέση, αποτέλεσε για την ίδια πολύτιμη εμπειρία. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, «πρέπει να ξεκινάς από χαμηλά για να μαθαίνεις», προσθέτοντας πως προτιμά να ανεβαίνει «από τις σκάλες» και όχι με συντομεύσεις.
Αναφερόμενη στο έργο της Ειδικής Γραμματείας, σημείωσε ότι κατά την ανάληψη των καθηκόντων της δεν υπήρχαν ακριβή στοιχεία για τον αριθμό των ασυνόδευτων ανηλίκων στη χώρα. Περιέγραψε σκληρές εικόνες που συνάντησε, αποφεύγοντας όμως να δώσει λεπτομέρειες.
Ωστόσο, αναφέρθηκε σε μία σοκαριστική εμπειρία. «Εκεί μέσα γίνονταν διάφορα πράγματα. Όπως διακίνηση ναρκωτικών. (…) Υπήρχαν και περιπτώσεις που γινόταν ουσιαστικά εμπόριο ανθρώπων
Ο πληθυσμός των Χαζαρά από το Αφγανιστάν, που είναι αυτά τα πανέμορφα κορίτσια με τα πράσινα μάτια, τα έχουμε δει στο National Geographic και σε εξώφυλλα. Αυτά τα παιδιά λοιπόν σπάνια μπορούν να καταφέρουν να επιβιώσουν. Πέφτουνε στα χέρια του εμπορίου ανθρώπων, του trafficking.
Όταν γινόταν το μπάχαλο στο προσφυγικό – και στη Μόρια – είχε συμφωνήσει μια μητέρα να παντρέψει το παιδί της, 17 χρονών, με κάποιον εκεί και επειδή το κορίτσι αντιδρούσε, οργανώθηκε από την κοινότητα λιθοβολισμός.
(…) Αυτά τα έμαθα μετά, όταν αυτό το κορίτσι πήγε σε μία δομή ασυνόδευτων ανηλίκων και μου είπαν ότι ξέρεις, αυτή πάει πάρα πολύ καλά στο σχολείο και είμαστε πολύ χαρούμενοι γιατί της έχει συμβεί αυτό και αυτό».
